Geçen günlerde Clicky adında muhteşem bir servis keşfettim. İçinde geçirdiğim bir kaç dakika Clicky‘i Twitter’dan duyurmama yetti. İlk başlarda awstats’ımın yerini alacak yazılımı buldum derken, bir kaç günlük kullanım sonunda anlıyorum ki, aslında daha fazlasını bulmuşum.

• Feedburner, Twitter gibi Web 2.0 servisleriyle entegre çalışabiliyor.
• Mobil arayüzü çok başarılı
• Çok güzel ve her geçen gün gelişen bir APIsi var.
• Çok başarılı bir WordPress eklentisi var.
• Ziyaretçilerinize takma isimler verebiliyorsunuz.
• Çok başarılı bir “Action Log”u var. Ziyaretçilerinizin sitenizde yaptıkları her hareketi rahatlıkla takip edebiliyorsunuz.
• Ziyaretçileriniz javascript kodlarını bloklasa da yine kayıt yapabiliyor.

Yukarıdaki maddeler uzadıkça uzar, bunlar ilk başta aklıma gelenler. Peki bu Clicky‘nin hiç mi dezavantajı yok derseniz, evet var: Ücretli bir servis. (Ücretsiz olarak 1 site ekleyebiliyorsunuz, daha fazlasını eklemek isterseniz ücret ödemeniz gerekir).

Ben şu anda 1 kullanıcılık ücretsiz sürümündeyim fakat sanırım bu gidişle yakın bir gelecekte hesabımı yükselteceğim. Siz de Clicky‘i denemek isterseniz buraya tıklayınız.

Konak Pier AVM olduktan sonra, İzmir Büyükşehir Belediyesi biz burada bir çevre düzenlemesi yapalım dedi. Şu insanların akrofobisini azdıran (ayrıca topuklu ayakkabı düşmanı olan) meşhur üstgeçit yapıldı, 3-5 çiçek ekildi, çimler, taşlar, ışıklar falan…

Her şey bitti, Konak Pier AVM açıldı, aradan yıllar geçti…. Ama Çaka Bey Heykeli yerine dönmedi.

Bunun üzerine hemen İzmir Büyükşehir Belediyesi’ne bilgi edinme hakkımı kullanarak başvurdum. Çaka Bey Heykeli’nin neden yerine konmadığını sordum belediyeye. Aradan aylar geçti….. Yine bir yerlerde Çaka Bey adını görünce başvurum aklıma geldi. Ramazan Bayramı’ydı yanlış hatırlamıyorsam, tekrar bu soruyu sorarak başvurumu yaptım.

Ben yine başvurumu unutmuşken, Ekim ayı sonunda İzmir Büyükşehir Belediyesi’nden bir mektup geldi.
İşte İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı adına Genel Sekreter Yardımcısı Serpil BARAN tarafından kaleme alınan belge:

Heykelin neden yerine konmadığı soruma bir cevap alamasam da, en azından artık nerede olduğunu biliyorum. En yakın zamanda Çakabey Koleji’ne gidip, durumu yerinde belgeleyeceğim.

Domuz gribi de neymiş… Normal gripten daha hafif bir şeymiş… Normal grip daha öldürücüymüş… Domuz gribi dış güçlerin uydurmasıymış… Buna benzer haykırışlar, köşe yazıları televizyon programları eşliğinde yaşayıp gidiyorduk ne güzel….

Aslında içten içe de “sık sık hasta oluyorum, bu virüs gider-gelir mutlaka beni bulur” diye de korkuyordum. Nitekim gardımı indirmemi beklemiş.

13-14 Kasım gibi ufak bir soğukalgınlığı geçirdim. Biraz boğazım ağrıdı, hafif burun akıntısı… ama çabuk geçti Pazar gününe topladım kendimi. Pazartesi sabah uyandığımda üzerimde çok büyük bir halsizlik vardı, sanki bütün haftasonunu pedal çevirerek geçirmişim, kilometrelerce yol yapmışım. Yataktan zorlana zorlana kalktım, halletmemiz gereken işlerimiz vardı, şirketin yolunu tuttum. Akşam 17′ye kadar oradan oraya koşturduk durduk, 17:40 vapuruna zor attım kendimi… Aman Allah’ım! Sanki o vapurun tahta biçimsiz oturakları gitmiş, yerine şu IKEA’nın komik görünümlü oturma grubu gelmiş… Kuru kuru öksürük de başladı. NTV’deki meşhur grip tablosu da aklıma geldi, haydi geçmiş olsun domuz gribi oldum diye düşündüm.

Eve geldim, uzandım… Etlerim kesiliyor… Ama çok şükür ateşim yok. Domuz gribinin en büyük belirtisi ateş değil mi? Geceye doğru hafif ateşlenir gibi oldum, babam antibiyotik ve ateş düşürücü (!) verdi, bir kaç saat içinde kendimi daha iyi hissetmeye başladım. Kafamdan domuz gribi ihtimali silindi gitti… Gece 2 gibiydi yattığımda.

Sabaha karşı annem uyandırdı… yanıyorum.. kavruluyorum… ateş 39.8 havale geçireceğim neredeyse ! Buzlu ıslak havlular saniyesinde buhar oluyor gidiyor, göz kapaklarım, ellerim, ayaklarım yanıyor… Şimdi pek iyi hatırlamıyorum ama sanırım bir de kustum. Annem, babam ikisi de panik olmuş, ıslak havlu, buz yetiştiremiyorlar… Evet domuz gribiyim ! Gerisi pek parlak değil zihnimde, bir kaç saatlik uğraş, ateşim 38lere geriledi ve uyudum. Sabah 7-8 gibi uyandım, ateşte bir gerileme yok, istikrarlı devam ediyor… Annem tarhana çorbası yapmış, hasta olunca çok severim, bir kaşığı bile direk can verir, iyileştirir. Zorlana zorlana tarhana çorbasını içtim. Yanıyorum… midem bulanıyor… zihnim hafif bulanık… Girdim yine yorganın altına…

Salak bir tane rüyanın içindeyim, bir kargo şirketinin otomatik paket yönledirici makinası gibi bir şey olmuşum, altımdan sağım solumdan paketler geçiyor. İzmir, İstanbul, Manisa, Danimarka, Antalya, Erzurum… Etiketini okuduğumu doğru yere yönlendiriyorum. Paketlerin hepsinde UPS logosu var… Ahhh elektrik çarpıyor… Sallanıyorum, paketler dökülüyor… Ne Erzurum paketini İzmir’e mi yollamışım? Ahh yine bir elektrik akımı… bu seferki canımı yakıyor… Olamaz bütün paketler ayrı yerlerde… Ne hepsi mi yanlış gitmiş… Ahhhh Zeus çok sinirlenmiş herhalde… her şey sallanıyor……
KABUS! Gözlerimi açıyorum… Her tarafım buz kesilmiş… nasıl titriyorum… dişlerim birbirine vuruyor… ayaklarım.. ellerim… kollarım gövdem… Daha önce böyle bir şey yaşamamıştım.. Ne oluyor? Erzurum paketinde mi görmüştüm? Yok hayır.. grip karşılaştırma tablosu geliyor gözlerimin önüne “Domuz gribi olanların %60′ında sıtlamanma görülmüştür”. Evet.. sıtmalanma… Çok iğrenç bir duygu… Yataktan doğruluyorum, koşa koşa banyoya kus.. kus… kus…. Hâlâ titriyorum ama. Yatağa geri döndüm, klima, saç kurutma makinası kat kat yorganlar, annem ısıtmaya çalışıyor ama nafile… Titriyorum… eklem yerlerim acımaya başladı artık… kaslarım çekiliyor sanki… Uyuyakalıyorum yine…

Gözlerim açtığımda yine yanıyorum… Babam hastaneden gelmiş, elinde bir kutu Tamiflu® var. 75mg’lık 1 dozunu alıyorum. Bir kaç yudum yemek yiyorum.. Yine şiddetli bulantı, kusuyorum, kusuyorum, kusuyorum… Babam hastaneye gidelim, bir de bir intaniye uzmanı baksın diyor. Alsancak Devlet Hastanesi’ne gidiyoruz. Dr. Öner Bey de aynı teşhisi koyuyor: Domuz Gribi. Tamiflu®’ya ve istirahata devam… Eve gidince bir önceki dozu hemen kustuğum için bir doz daha Tamiflu® alıyorum. Yorgunluk, halsizlik… yine uyuyorum. Gece uyandığımda ateşim yine yükselmeye başlamış… Artık ağır silahları çıkarmanın vakti geldi. Bir doz Novalgin®, bir doz daha Tamiflu® alarak yatıyorum ve çok rahat bir uyku çekiyorum.

Sabah uyandığımda ateşim normale dönmüş. Bilincim yerine gelmiş. İştahım da gelmiş. Yediğimi çıkarmıyorum. Halsizlik devam ediyor.. Boğazlarım ağrıyor… Kusmaktan haşat olmuş her yerim. Konuşurken acı çekiyorum, ses tellerim zarar görmüş. Burun akıntısı da başladı. Ama olsun ateşim yok ya, hepsine katlanırım. En azından bilincim yerinde !

Ertesi gün ciğerlerim ağırmaya başladı. Sesler geliyor, sanki içinden kabarcıklar çıkıyor. Konuşurken ciğerlerim acıyor, anca fısıldayabiliyorum.

5. gün ciğerlerim daha da kötüleşti. Nefes alırken ve verirken acıyor, zorluk çekiyorum. Ses tellerim iyice tahrip olmuş, Lord Vader gibi çıkıyor sesim. Çok büyük halsizlik var.
6. günde ciğerlerim yavaş yavaş iyileşmeye başladı. Nefes alıp verirken acımıyor artık. Konuşurken hâlâ acıyor ama. Hele öksürürken… Çok yorgunum, devamlı yatıyorum. Kafamı kaldıramıyorum. Bu gece Tamiflu® tedavim bitiyor (75mg günde 2 doz, 5 gün)
7. gün: Ciğerlerim düzeldi tamamen, nefes alıp vermede bir problemim yok. Ses tellerim düzeldi, düzgün konuşabiliyorum. Boğazım acımıyor. Ama halsizim.
8. gün: WHO’ya göre vücudum bugün virüs yaymayı bırakıyor. Diğer insanlar için tehlike arzetmeyeceğim artık. Ara sıra yoğun öksürük nöbeti tutuyor ama, genel durumum çok iyi.

İşte böyle geldi geçti bir domuz gribi macerası. İlk 2 günü diğerlerinden daha detaylı anlatmaya çalıştım. Daha doğrusu ilk iki güne dair hatırladığım herşeyi yazmaya çalıştım. Yüksek ateş çok kötü bir şey… İnsan yaşama sevincini kaybediyor. Nefes darlığı, ciğer ağrısı.. tamam bunlar da zor ama, hiç olmazsa çektiğiniz acının bilincindesiniz. Geriye bakıyorum da, geçirdiğim şu bir hafta gerçekten kabus gibiydi ! Domuz gribinin şakası yok. Eğer direncinizi biraz düşük yakalarsa hiç acımaz… Çeşitli rahatsızlıkları olan insanlar için gerçekten ölümcül olabilir. Lütfen domuz gribini ciddiye alınız.

Her dakika yanımda olan anneme, babama ve kardeşime minnettarım. İyi ki varsınız !

NOT: Bu yazıyı toplum olarak az tanığımız Influenza A, H1N1/2009 virüsünün etkilerini birinci ağızdan anlatmak amacıyla yazdım. Maksadım bir tedavi yöntemi önermek değil, insanların domuz gribinin, mevsimsel gripten çok daha ağır geçen bir hastalık olduğunun bilincine varmasıdır. Lütfen burada yazılanları bir günlük girdisi ötesinde değerlendirmeyiniz. Burada yazılanlar KESİNLİKLE TIBBİ TAVSİYE DEĞİLDİR. Eğer domuz gribi olduğunuzdan şüpheleniyorsanız, lütfen en yakın sağlık birimine / doktorunuza başvurunuz. Doktorunuz söylemeden burada yazılan ilaçların hiç birini kullanmayınız, kendi kendinize doktorculuk oynamayınız.

2003 senesiydi blog dünyası ile tanıştığımda… Google, Pyra Labs’i satın almasa belki de daha geç haberim olacaktı blogtan da, Blogger’dan da. İlk temamı seçişim, ilk yazımı yazışım… “publish” butonuna basışım… Sadeliği ve kullanım kolaylığıyla cezbetmişti beni Blogger, o güne kadar kullandığım en iyi içerik yönetim sistemiydi (evet evet, o zamanlar PHP-Nuke derdim başka bir şey demezdim). Bir süre böyle devam etti. Sonra… sonrası malum. Bir gazla başlayıp, daha sonra bıraktığım, bırakmakla kalmayıp sildiğim tüm bloglarımı saygıla anıyorum buradan. Herhalde oraya bir şeyler yazmak zorunda olduğum gibi bir hisse kapılmam sonlarını getirmişti.

Bu sefer blogsuzluktan sıkılına kadar bekledim, 1-2 sene oluyordur herhalde blog tutmayalı. Geriye şöyle bir bakıyorum da, çok şeyler değişmiş hayatımda…

Neyse, Merhaba Dünya’ları kısa tutmak lazım.

Seyir Defteri’mi takip ediniz efem…